Rozwód w wyniku niepokojów w małżeństwie jest wyjściem ostatecznym i nieodwołalnym. Każdy z małżonków może wtedy myśleć o założeniu nowej rodziny, choć w wielu przypadkach istnieją jakieś zobowiązania, zwłaszcza gdy trzeba płacić alimenty na dziecko. Działaniem pośrednim jest separacja rozwiązująca wspólnotę małżeńską, ale nie umożliwiająca zawierania nowego związku. Separacja może być faktyczna, gdy pomiędzy małżonkami nie ma już więzi fizycznej, duchowej ani gospodarczej lub prawna będąca wynikiem orzeczenia sądu. Decyzja sądu o separacji może być podjęta na wniosek każdego z małżonków, jeśli rozkład pożycia małżeńskiego jest zupełny (brak więzi).

Także w przypadku separacji orzeczenie sądu zawiera informację o przyznaniu władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, jednemu z nich lub zawieszenie bądź pozbawienie władzy zarówno ojcu, jak i matce. W przeciwieństwie do rozwodu, separacja teoretycznie nie rozbija rodziny, więzi zostają zachowane. Nie dopuszcza się do niej, jeśli dobro małoletnich dzieci małżonków mogłoby ucierpieć. Aby to ustalić, bada się stosunki rodziców z dziećmi, zdrowie potomków, a także ich wrażliwość. Do orzeczenia separacji nie dochodzi także wtedy, gdy kłóciłoby się to z zasadami współżycia społecznego i gdyby w sposób rażący skrzywdziłoby to drugiego małżonka.

Wniosek o separację składa się do sądu okręgowego. Jeśli jeden z małżonków żąda rozwodu i istnieją przesłanki uzasadniające to żądanie, orzeka się rozwód. W przypadku braku małoletnich dzieci sąd nie musi orzekać o winie rozkładu pożycia. Między byłymi partnerami powstaje rozdzielność majątkowa. Na wniosek jednego z nich, w wyroku można dokonać podziału majątku wspólnego. Jednak jeśli podczas trwania małżeństwa zaciągnięto długi, małżonkowie spłacają je wspólnie. Sąd znosi separację na zgodny wiosek obojga małżonków. Wtedy powraca się do sytuacji sprzed separacji, a jeśli w rodzinie są małoletnie dzieci, ponownie orzeka się o władzy rodzicielskiej nad nimi.

sprawy rozwodowe